حضرت صادق ع به يكى از يارانش فرمود: ۱ ـ هرگاه ديدى كه حق بميرد و طرفدارانش نابود شوند۲ ـ ديدى كه ظلم وستم فراگير شده است۳ ـ و ديدى كه قرآن فرسوده و بدعت هايى از روى هوا و هوس در مفاهيم آن آمده است۴ ـ و ديدى كه دين خدا(عملا) تو خالى شده و همانند ظرفى آن را واژگون سازند۵ ـ و ديدى كه كارهاى بد آشكار شده و از آن نهى نمى شود و بدكاران بازخواست نمى شوند۶ ـ وديدى كه مردان به مردان و زنان به زنان اكتفا كنند۷ ـ و ديدى كه شخص بدكار دروغ مى گويد و كسى دروغ و نسبت نارواى او را ردّ نمى كند۸ ـ و ديدى كه بچه ها به بزرگان احترام نمى گذارند۹ ـ و ديدى كه قطع پيوند خويشاوندى شود۱۰ ـو ديدى كه بدكار را ستايش كنند و او شاد شود و سخن بدش بر او نگردد۱۱ ـ و ديدى كه نوجوانان پسر همان كنند كه زنان مى كنند۱۲ ـ و ديدى كه زنان با زنان ازدواج كنند۱۳ ـ و ديدى كه انسانها اموال خود را به غير اطاعت خدا مصرف مى كنند و كسى مانع نمى شود۱۴ ـ و ديدى كه افراد با كار و تلاش نامناسب مؤمن به خدا پناه مى برند۱۵ ـ و ديدى كه مدّاحى دروغين از اشخاص زياد مى شود۱۶ ـ و ديدى كه همسايه همسايه خود را اذيت مى كند و از آن جلوگيرى نمى شود۱۷ ـ و ديدى كه كافر به خاطر سختى مؤمن شاد است۱۸ ـ و ديدى كه شراب را آشكارا مى آشامند و براى نوشيدن آن كنار هم مى نشينند و از خداى متعال نمى ترسند۱۹ ـ و ديدى كسى كه امر به معروف مى كند، خوار و ذليل است۲۰ ـ وديدى كه آدم بدكار در آنچه خداوند دوست ندارد، نيرومند و مورد ستايش است۲۱ ـ و ديدى كه اهل قرآن و دوستان آنها خوارند۲۲ ـ و ديدى كه مردم به شهادت و گواهى ناحق اعتماد مى كنند۲۳ ـ و ديدى كه جرأت بر گناه آشكار شود و ديگر كسى براى انجام آن منتظر تاريكى شب نگردد۲۴ ـ و ديدى كه مؤمن نتواند نهى از منكر كند م